12 qershori në shumicën e qytetëve të Kosovës zbardhi me trupat e KFOR-it duke i dhënë fund fushatës së bombardimeve dhe duke ndaluar gjenocidin që po ushtronte shteti i Serbisë ndaj popullsisë civile. Realitet ndryshe përjetuan qytetarët e Mitrovicës, të cilët tek më 17 qershor u takuan me trupat e KFOR-it francez. Qytetar që jetojnë afër urës së Ibrit dhe fotoreporte të luftës tregojnë përballjen me forcat policore serbe të cilët edhe më 12 qershor ishin të pranishme në qytet, e po ashtu edhe përpjekjet e shqiptarëve që të kthehen në shtëpitë e tyre në veri, por pa sukses“Unë jam gjeneral major Bristuqa. Komandant i KFOR-it. KFOR-i është në mandatin e OKB-së për të ruajtur paqen dhe stabilitetin në Kosovë. Trupat e mi janë të gatshëm për të ndërhyrë dhe për të parandaluar çdo veprim”.
Ky radio mesazh i KFOR-it, paradoksalisht merr kuptim vetëm nëse udhëton në drejtim të Mitrovicës.
Këtu forcat e KFOR-it hyrën të fundit, por ende janë të pranishëm në rrugët e qytetit, sidomos në afëri të lumit Ibër, që ndanë qytetin në dy pjesë.
Më 12 qershor në Kaçanik zbarkuan trupat e NATO-s, por në polin tjetër shumë vonë.
Megjithatë dita e çlirimit gëzoi zemrat dhe trimëroi këmbët e mitrovicasve, që ishin dëbuar me dhunë nga komunat veriore.
Urën e Ibrit atë kohë 12 vjeç nga kureshtja për pjesën tjetër të qytetit e kishte kaluar Muharrem Vojvoda por u përballë me realitetin.
“Në fillim qytetarët vetëm se kanë filluar të kthehen edhe në veri në banesat e tyre po qysh në ditët e para ka dalur një grup serbësh diku rreth 100 persona edhe kanë filluar me i legjitimu qytetarët. Do të thotë mos me i leju me dalë mua më ka ndodhë kur kam shku me prindin edhe kjo ka qenë e çuditshme pasi që u çliruar krejt Kosova, e kanë ndalur prindin tim i kanë thanë okej le të shkon ky fëmiu ti kthehu”, ka thënë Vojvoda.
Kjo nuk ishte vizita e vetme me të cilën perdja që ndante dy pjesët e qytetit iu “përplasë në fytyrë”, Vojvodës.
